DISKODIP

van liefhebbers voor liefhebbers

DISKODIP PODCAST #015 Darko Esser BY MAURICE VOGELS De man die al zestien jaar bepaalt welke dance-acts het podium mogen betreden in het Nijmeegse Doornroosje, drie eigen labels runt (Wolfskuil, Balans, Tripeo), een succesvol alterego (Tripeo) heeft en het afgelopen jaar meer gedraaid heeft dan ooit tevoren. Een grote eer dat deze man de eerste Diskodip podcast sinds een tijd op zich heeft genomen. Voor onze nieuwe podcast reeks verwelkomen wij Darko Esser. Om te beginnen, kan je ons iets vertellen over het ontstaan van Darko Esser als DJ en programmeur? Heb je dit altijd al voor ogen gehad of is het “aan komen waaien”? Heb je dan ook een leraar gehad of een voorbeeld waar je het vak hebt geleerd? “Ik had al vanaf heel jonge leeftijd de ziekelijke drang om muziek wat ik mooi en bijzonder vind met mensen te delen. Of ze het willen of niet. Ik ben een fanatiek platenkoper sinds ik 14/15 jaar oud was, en altijd als ik bezoek had wou ik mijn nieuwste aanwinsten laten horen. Er was letterlijk geen ontkomen aan. Tijdens mijn studie begon ik in 1995 als concert DJ in Vera (Groningen), waar ik alle concerten meepikte waar ik maar naartoe kon gaan. In die tijd zat ik diep in de punkscene en speelde ook in punkbandjes. In datzelfde jaar werd ik langzaam maar zeker ook steeds receptiever voor electronische muziek. Via Jean Michel Jarre en Philip Glass kwam ik bij Aphex Twin, The Black Dog, Autechre en Boards Of Canada uit. De stap naar de dansvloervariant volgde het jaar erop, toen ik voor het eerst Roni Size & DJ Krust hoorde en mijn eerste non-stop dansvloer ervaringen meemaakte op obscure techno feestjes op bizarre plekken en kraakpanden. Vanaf toen was er geen weg meer terug voor mij. Mijn gitaar ging aan de wilgen en draaitafels en studio apparatuur kwamen ervoor in de plaats. Ik heb geen mentor gehad die me leerde draaien of produceren en er was in die tijd ook geen Youtube of DJ-cursussen waar je met je problemen terecht kon. Met vallen en opstaan en hopen frustratie heb ik het uiteindelijk onder de knie gekregen. Ik ben altijd een alleseter geweest en draaide naast genre dedicated sets ook hele eclectische sets waar het alle kanten op kon gaan. Niets was me te vreemd. Ik ben nog steeds zo trouwens, alleen word ik al jaren voor meer specifieke sets gevraagd. Ik denk dat wat ik draai minder dan 5% is van wat ik koop en luister. Als programmeur ben ik er als het ware ingerold. Ik werkte naast Vera ook in Simplon. De ‘concurrent’ zeg maar. Ik werkte in beide clubs omdat ik alle concerten op beide plekken wou zien. Door vrijwillig te werken achter de bar bespaarde ik heel veel op concerttickets (en ook op drank), zodat ik meer platen kon kopen. Er zat een hele strategie achter. Het ontging de leiding van Simplon niet dat ik steeds electronischer werd en ze zochten een jonge hond die de dance-programmering wou gaan doen. Ik was toen 19 jaar oud en werd door geen enkele kennis van het vak gehinderd. Ik heb ontzettend veel fouten gemaakt in het begin. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat ze me de kans en ruimte hebben gegeven om de achterkant van de muziekindustrie eigen te maken. Daardoor kon ik na 4 jaar bij Doornroosje aan de slag. Doornroosje was wel een niveautje hoger en het was anders nooit gelukt.” Hoe vind je de balans tussen het runnen van je labels, alle gigs en het programmeren in Doornroosje? Daarnaast heb je ook nog je persoonlijke leven. Wat is je geheim? “Die vraag krijg ik wel vaker haha. Het is niet van de ene op de andere dag zo gegaan, maar door de jaren heen zo gegroeid. Het heeft me veel tijd gekost om te leren programmeren, produceren, DJ-en etc. Door de jaren heen gaan dingen die eerst veel tijd kosten door ervaring een stuk makkelijker en sneller. Oefening baart kunst. Alles wat ik doe heeft op een bepaalde manier met elkaar te maken, zijn als het ware verweven met elkaar en vinden tegelijkertijd plaats. Dankzij de technologie van nu en met name het internet is het veel makkelijker geworden overal te kunnen werken. Ik kan bijvoorbeeld tijdens Roosje kantoortijd werk voor het label doen en ik werk thuis of als ik onderweg ben ook voor Doornroosje. Het hebben van een privéleven is vooral een kwestie van de stopknop vinden en je daar vervolgens aan te houden. Ik heb de neiging door te draven en in het verleden heb ik mijn sociale contacten behoorlijk verwaarloosd. Dat is iets wat ik niet meer wil en heel erg mijn best voor doe.” Hoe staat het met je labels en wat kunnen we nog verwachten in 2017? “De labels lopen al jaren heel steady qua verkoopcijfers, met af een toe een uitschieter naar boven of beneden. Ik zie dat van al mijn activiteiten de labels nog als meeste als mijn hobby project, aangezien er vooral geld bij moet. Ik doe dat echt omdat ik het te gek vind om mooie muziek die in mijn inbox verschijnt met de wereld te delen. Daar is die ziekelijke drang weer haha. Qua nieuwe releases, heb je even? Op Wolfskuil verschijnt binnenkort een single van Marco V’s (jazeker!) ‘Simulated’ in de Bas Amro remix met werkelijk waar schitterend(!) artwork van Studio Another Day, een Secret Weapons EP (part 2) met tracks van Doka, Cadans en Tim Wolff + een remix EP van Shlomo met grote kanonnen (ik hou nog even geheim wie). Op het Ltd sublabel komen prachtige singles uit van Circular Vector Patterns uit Rotterdam, Facebook sensatie HRTL en meer waar ik nu nog niets over kwijt kan. De komende Balans-singles zijn van 3KZ uit Italie en Deep’a & Biri met een Yotam Avni remix. Allemaal vrienden uit Tel Aviv. En alsof het niet genoeg is komt er een nieuwe Trip (Eight Trip) uit in mei en staat er een Tripeo & Doka collab op stapel. Dus dat ;-)” Welke artiest houdt je op dit moment heel erg bezig? (of meerdere artiesten misschien?) “Dat zijn er in mijn geval altijd heel erg veel. Ik hou er over het algemeen niet van 1 iemand uit te lichten, maar ga dat nu toch doen. In januari kwam ik stomtoevallig in een Facebook livestream van de Slowaakse artiest HRTL terecht die op dat moment een 4 uur durende liveset speelde. Hij schijnt dat elke paar weken te doen. Hij blies me echt letterlijk van mijn stoel af, zo mooi. Ik heb hem meteen contact en ben erg blij dat ik hem voor mijn label heb kunnen tekenen.” Je hebt het afgelopen jaar ontzettend veel opgetreden in binnen- en buitenland. Een daarvan was Philip Glass tijdens het Amsterdam Dance Event. Hoe was dat? En wat maakt hem tot een van jouw persoonlijke favorieten? (Of een ander persoonlijk hoogtepunt van het afgelopen jaar?) “Dat was misschien wel het meest bijzondere moment uit mijn carrière. Deze man een ontmoeten was al een hoogtepunt, laat staan met hem het podium te delen en ook nog eens waardering van hem te krijgen. Dat is een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Ik kan niet goed uitleggen wat dat met me deed, soms schieten woorden te kort. Mijn vader draaide toen ik een jaar of 6 oud was altijd zijn albums thuis en ik vond het meteen prachtig. Onder andere zijn platen hebben mij op dit pad gebracht en hem een hand geven was een enorm full circle moment.” Er zijn de afgelopen jaren ontzettend veel organisaties in Nijmegen ontstaan. Wat is jouw perspectief hierop? Is er teveel momenteel of is het juist een aanwinst dat er zoveel mag zijn? Nieuwe mogelijkheden ook voor Doornroosje (Planet Rose)? “Aan de ene kant vind ik dat een fantastische ontwikkeling, hoe meer zielen hoe meer vreugd. De scene is daardoor de afgelopen jaren geëxplodeerd, ook iets waar ik alleen maar blij om kan zijn. Dat heeft wel het gevolg dat we voor mijn gevoel vorig jaar bij fysieke grenzen aangekomen zijn. Er kan niet veel meer bij als het ware. Een complexere scene vraagt ook om meer overleg en afstemming, iets wat het afgelopen jaar ook het een en ander aan spanningen heeft gebracht. Dat is natuurlijk onvermijdelijk na groeistuipen. Je moet leren lopen met die langere benen. Gelukkig gaan we over het algemeen heel vriendelijk, collegiaal en eerlijk met elkaar om in het Nijmeegse, waardoor er geen uit de hand gelopen ruzies zijn ontstaan. Of die zijn mij ontgaan. Wat betreft Doornroosje en Planet Rose heeft het veranderde klimaat ook om een herpositionering gevraagd. Mede door het grote aanbod in de stad, focus ik me meer op de kleine (Paarse) zaal met af en toe uitstapjes naar de grote (Rode) zaal of het hele pand met over een kalenderjaar gezien een lagere frequentie. Dat geeft muzikaal meer vrijheid en hoeft de nadruk niet op grote line ups komen te liggen. Naast Nijmegen is de wereld namelijk ook veranderd en gaat steeds meer om geld, billing, promotionele waarde van een event waardoor grote artiesten moeilijker naar Nijmegen te trekken zijn. Ik ben daar op zich niet zo rouwig om. De nadruk komt nu meer op het feestje zelf dan op de headliners te liggen en dat bevalt me stiekem wel. Daarnaast zijn er nog genoeg gaten in het Nijmeegse dance-spectrum die wij in Doornroosje kunnen vullen en waar we veel mensen blij mee maken. Zo evolueert de dynamische muziekwereld zich constant, accenten worden verlegd en nieuwe ontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo op. En dat is precies wat ik zo leuk en uitdagend vind aan programmeren.” Wat zijn je toekomstplannen voor de komende jaren? Vind je nog steeds evenveel uitdaging in je werk als toen je begon, 16 jaar geleden? “Ik ben niet zo van de meerjarig planning. Ik laat dingen graag op me af komen en probeer er ter plekke mee te dealen. De kracht van het “nu” zeg maar. Toen ik 21 jaar geleden begon met programmeren, dacht ik dat ik het max. een paar jaar zou volhouden. Maar ik doe het nu nog steeds omdat ik het te gek vind. Er zijn constant nieuwe uitdagingen en de muziekwereld is zelfs dynamischer dan ooit. Bovendien heb ik veel verschillende activiteiten waar ik mijn tijd mee vul, waardoor ik van geen van allen verveeld raak. Ik denk dat dat misschien het geheim is waar je eerder naar vroeg: variatie.”

© All content Diskodip 2017

Website by jorischraven.nl

DISKODIP PODCAST #015 Darko Esser BY MAURICE VOGELS De man die al zestien jaar bepaalt welke dance-acts het podium mogen betreden in het Nijmeegse Doornroosje, drie eigen labels runt (Wolfskuil, Balans, Tripeo), een succesvol alterego (Tripeo) heeft en het afgelopen jaar meer gedraaid heeft dan ooit tevoren. Een grote eer dat deze man de eerste Diskodip podcast sinds een tijd op zich heeft genomen. Voor onze nieuwe podcast reeks verwelkomen wij Darko Esser. Om te beginnen, kan je ons iets vertellen over het ontstaan van Darko Esser als DJ en programmeur? Heb je dit altijd al voor ogen gehad of is het “aan komen waaien”? Heb je dan ook een leraar gehad of een voorbeeld waar je het vak hebt geleerd? “Ik had al vanaf heel jonge leeftijd de ziekelijke drang om muziek wat ik mooi en bijzonder vind met mensen te delen. Of ze het willen of niet. Ik ben een fanatiek platenkoper sinds ik 14/15 jaar oud was, en altijd als ik bezoek had wou ik mijn nieuwste aanwinsten laten horen. Er was letterlijk geen ontkomen aan. Tijdens mijn studie begon ik in 1995 als concert DJ in Vera (Groningen), waar ik alle concerten meepikte waar ik maar naartoe kon gaan. In die tijd zat ik diep in de punkscene en speelde ook in punkbandjes. In datzelfde jaar werd ik langzaam maar zeker ook steeds receptiever voor electronische muziek. Via Jean Michel Jarre en Philip Glass kwam ik bij Aphex Twin, The Black Dog, Autechre en Boards Of Canada uit. De stap naar de dansvloervariant volgde het jaar erop, toen ik voor het eerst Roni Size & DJ Krust hoorde en mijn eerste non-stop dansvloer ervaringen meemaakte op obscure techno feestjes op bizarre plekken en kraakpanden. Vanaf toen was er geen weg meer terug voor mij. Mijn gitaar ging aan de wilgen en draaitafels en studio apparatuur kwamen ervoor in de plaats. Ik heb geen mentor gehad die me leerde draaien of produceren en er was in die tijd ook geen Youtube of DJ-cursussen waar je met je problemen terecht kon. Met vallen en opstaan en hopen frustratie heb ik het uiteindelijk onder de knie gekregen. Ik ben altijd een alleseter geweest en draaide naast genre dedicated sets ook hele eclectische sets waar het alle kanten op kon gaan. Niets was me te vreemd. Ik ben nog steeds zo trouwens, alleen word ik al jaren voor meer specifieke sets gevraagd. Ik denk dat wat ik draai minder dan 5% is van wat ik koop en luister. Als programmeur ben ik er als het ware ingerold. Ik werkte naast Vera ook in Simplon. De ‘concurrent’ zeg maar. Ik werkte in beide clubs omdat ik alle concerten op beide plekken wou zien. Door vrijwillig te werken achter de bar bespaarde ik heel veel op concerttickets (en ook op drank), zodat ik meer platen kon kopen. Er zat een hele strategie achter. Het ontging de leiding van Simplon niet dat ik steeds electronischer werd en ze zochten een jonge hond die de dance-programmering wou gaan doen. Ik was toen 19 jaar oud en werd door geen enkele kennis van het vak gehinderd. Ik heb ontzettend veel fouten gemaakt in het begin. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat ze me de kans en ruimte hebben gegeven om de achterkant van de muziekindustrie eigen te maken. Daardoor kon ik na 4 jaar bij Doornroosje aan de slag. Doornroosje was wel een niveautje hoger en het was anders nooit gelukt.” Hoe vind je de balans tussen het runnen van je labels, alle gigs en het programmeren in Doornroosje? Daarnaast heb je ook nog je persoonlijke leven. Wat is je geheim? “Die vraag krijg ik wel vaker haha. Het is niet van de ene op de andere dag zo gegaan, maar door de jaren heen zo gegroeid. Het heeft me veel tijd gekost om te leren programmeren, produceren, DJ-en etc. Door de jaren heen gaan dingen die eerst veel tijd kosten door ervaring een stuk makkelijker en sneller. Oefening baart kunst. Alles wat ik doe heeft op een bepaalde manier met elkaar te maken, zijn als het ware verweven met elkaar en vinden tegelijkertijd plaats. Dankzij de technologie van nu en met name het internet is het veel makkelijker geworden overal te kunnen werken. Ik kan bijvoorbeeld tijdens Roosje kantoortijd werk voor het label doen en ik werk thuis of als ik onderweg ben ook voor Doornroosje. Het hebben van een privéleven is vooral een kwestie van de stopknop vinden en je daar vervolgens aan te houden. Ik heb de neiging door te draven en in het verleden heb ik mijn sociale contacten behoorlijk verwaarloosd. Dat is iets wat ik niet meer wil en heel erg mijn best voor doe.” Hoe staat het met je labels en wat kunnen we nog verwachten in 2017? “De labels lopen al jaren heel steady qua verkoopcijfers, met af een toe een uitschieter naar boven of beneden. Ik zie dat van al mijn activiteiten de labels nog als meeste als mijn hobby project, aangezien er vooral geld bij moet. Ik doe dat echt omdat ik het te gek vind om mooie muziek die in mijn inbox verschijnt met de wereld te delen. Daar is die ziekelijke drang weer haha. Qua nieuwe releases, heb je even? Op Wolfskuil verschijnt binnenkort een single van Marco V’s (jazeker!) ‘Simulated’ in de Bas Amro remix met werkelijk waar schitterend(!) artwork van Studio Another Day, een Secret Weapons EP (part 2) met tracks van Doka, Cadans en Tim Wolff + een remix EP van Shlomo met grote kanonnen (ik hou nog even geheim wie). Op het Ltd sublabel komen prachtige singles uit van Circular Vector Patterns uit Rotterdam, Facebook sensatie HRTL en meer waar ik nu nog niets over kwijt kan. De komende Balans-singles zijn van 3KZ uit Italie en Deep’a & Biri met een Yotam Avni remix. Allemaal vrienden uit Tel Aviv. En alsof het niet genoeg is komt er een nieuwe Trip (Eight Trip) uit in mei en staat er een Tripeo & Doka collab op stapel. Dus dat ;-)” Welke artiest houdt je op dit moment heel erg bezig? (of meerdere artiesten misschien?) “Dat zijn er in mijn geval altijd heel erg veel. Ik hou er over het algemeen niet van 1 iemand uit te lichten, maar ga dat nu toch doen. In januari kwam ik stomtoevallig in een Facebook livestream van de Slowaakse artiest HRTL terecht die op dat moment een 4 uur durende liveset speelde. Hij schijnt dat elke paar weken te doen. Hij blies me echt letterlijk van mijn stoel af, zo mooi. Ik heb hem meteen contact en ben erg blij dat ik hem voor mijn label heb kunnen tekenen.” Je hebt het afgelopen jaar ontzettend veel opgetreden in binnen- en buitenland. Een daarvan was Philip Glass tijdens het Amsterdam Dance Event. Hoe was dat? En wat maakt hem tot een van jouw persoonlijke favorieten? (Of een ander persoonlijk hoogtepunt van het afgelopen jaar?) “Dat was misschien wel het meest bijzondere moment uit mijn carrière. Deze man een ontmoeten was al een hoogtepunt, laat staan met hem het podium te delen en ook nog eens waardering van hem te krijgen. Dat is een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Ik kan niet goed uitleggen wat dat met me deed, soms schieten woorden te kort. Mijn vader draaide toen ik een jaar of 6 oud was altijd zijn albums thuis en ik vond het meteen prachtig. Onder andere zijn platen hebben mij op dit pad gebracht en hem een hand geven was een enorm full circle moment.” Er zijn de afgelopen jaren ontzettend veel organisaties in Nijmegen ontstaan. Wat is jouw perspectief hierop? Is er teveel momenteel of is het juist een aanwinst dat er zoveel mag zijn? Nieuwe mogelijkheden ook voor Doornroosje (Planet Rose)? “Aan de ene kant vind ik dat een fantastische ontwikkeling, hoe meer zielen hoe meer vreugd. De scene is daardoor de afgelopen jaren geëxplodeerd, ook iets waar ik alleen maar blij om kan zijn. Dat heeft wel het gevolg dat we voor mijn gevoel vorig jaar bij fysieke grenzen aangekomen zijn. Er kan niet veel meer bij als het ware. Een complexere scene vraagt ook om meer overleg en afstemming, iets wat het afgelopen jaar ook het een en ander aan spanningen heeft gebracht. Dat is natuurlijk onvermijdelijk na groeistuipen. Je moet leren lopen met die langere benen. Gelukkig gaan we over het algemeen heel vriendelijk, collegiaal en eerlijk met elkaar om in het Nijmeegse, waardoor er geen uit de hand gelopen ruzies zijn ontstaan. Of die zijn mij ontgaan. Wat betreft Doornroosje en Planet Rose heeft het veranderde klimaat ook om een herpositionering gevraagd. Mede door het grote aanbod in de stad, focus ik me meer op de kleine (Paarse) zaal met af en toe uitstapjes naar de grote (Rode) zaal of het hele pand met over een kalenderjaar gezien een lagere frequentie. Dat geeft muzikaal meer vrijheid en hoeft de nadruk niet op grote line ups komen te liggen. Naast Nijmegen is de wereld namelijk ook veranderd en gaat steeds meer om geld, billing, promotionele waarde van een event waardoor grote artiesten moeilijker naar Nijmegen te trekken zijn. Ik ben daar op zich niet zo rouwig om. De nadruk komt nu meer op het feestje zelf dan op de headliners te liggen en dat bevalt me stiekem wel. Daarnaast zijn er nog genoeg gaten in het Nijmeegse dance-spectrum die wij in Doornroosje kunnen vullen en waar we veel mensen blij mee maken. Zo evolueert de dynamische muziekwereld zich constant, accenten worden verlegd en nieuwe ontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo op. En dat is precies wat ik zo leuk en uitdagend vind aan programmeren.” Wat zijn je toekomstplannen voor de komende jaren? Vind je nog steeds evenveel uitdaging in je werk als toen je begon, 16 jaar geleden? “Ik ben niet zo van de meerjarig planning. Ik laat dingen graag op me af komen en probeer er ter plekke mee te dealen. De kracht van het “nu” zeg maar. Toen ik 21 jaar geleden begon met programmeren, dacht ik dat ik het max. een paar jaar zou volhouden. Maar ik doe het nu nog steeds omdat ik het te gek vind. Er zijn constant nieuwe uitdagingen en de muziekwereld is zelfs dynamischer dan ooit. Bovendien heb ik veel verschillende activiteiten waar ik mijn tijd mee vul, waardoor ik van geen van allen verveeld raak. Ik denk dat dat misschien het geheim is waar je eerder naar vroeg: variatie.”
DISKODIP PODCAST #015 Darko Esser BY MAURICE VOGELS De man die al zestien jaar bepaalt welke dance-acts het podium mogen betreden in het Nijmeegse Doornroosje, drie eigen labels runt (Wolfskuil, Balans, Tripeo), een succesvol alterego (Tripeo) heeft en het afgelopen jaar meer gedraaid heeft dan ooit tevoren. Een grote eer dat deze man de eerste Diskodip podcast sinds een tijd op zich heeft genomen. Voor onze nieuwe podcast reeks verwelkomen wij Darko Esser. Om te beginnen, kan je ons iets vertellen over het ontstaan van Darko Esser als DJ en programmeur? Heb je dit altijd al voor ogen gehad of is het “aan komen waaien”? Heb je dan ook een leraar gehad of een voorbeeld waar je het vak hebt geleerd? “Ik had al vanaf heel jonge leeftijd de ziekelijke drang om muziek wat ik mooi en bijzonder vind met mensen te delen. Of ze het willen of niet. Ik ben een fanatiek platenkoper sinds ik 14/15 jaar oud was, en altijd als ik bezoek had wou ik mijn nieuwste aanwinsten laten horen. Er was letterlijk geen ontkomen aan. Tijdens mijn studie begon ik in 1995 als concert DJ in Vera (Groningen), waar ik alle concerten meepikte waar ik maar naartoe kon gaan. In die tijd zat ik diep in de punkscene en speelde ook in punkbandjes. In datzelfde jaar werd ik langzaam maar zeker ook steeds receptiever voor electronische muziek. Via Jean Michel Jarre en Philip Glass kwam ik bij Aphex Twin, The Black Dog, Autechre en Boards Of Canada uit. De stap naar de dansvloervariant volgde het jaar erop, toen ik voor het eerst Roni Size & DJ Krust hoorde en mijn eerste non-stop dansvloer ervaringen meemaakte op obscure techno feestjes op bizarre plekken en kraakpanden. Vanaf toen was er geen weg meer terug voor mij. Mijn gitaar ging aan de wilgen en draaitafels en studio apparatuur kwamen ervoor in de plaats. Ik heb geen mentor gehad die me leerde draaien of produceren en er was in die tijd ook geen Youtube of DJ-cursussen waar je met je problemen terecht kon. Met vallen en opstaan en hopen frustratie heb ik het uiteindelijk onder de knie gekregen. Ik ben altijd een alleseter geweest en draaide naast genre dedicated sets ook hele eclectische sets waar het alle kanten op kon gaan. Niets was me te vreemd. Ik ben nog steeds zo trouwens, alleen word ik al jaren voor meer specifieke sets gevraagd. Ik denk dat wat ik draai minder dan 5% is van wat ik koop en luister. Als programmeur ben ik er als het ware ingerold. Ik werkte naast Vera ook in Simplon. De ‘concurrent’ zeg maar. Ik werkte in beide clubs omdat ik alle concerten op beide plekken wou zien. Door vrijwillig te werken achter de bar bespaarde ik heel veel op concerttickets (en ook op drank), zodat ik meer platen kon kopen. Er zat een hele strategie achter. Het ontging de leiding van Simplon niet dat ik steeds electronischer werd en ze zochten een jonge hond die de dance-programmering wou gaan doen. Ik was toen 19 jaar oud en werd door geen enkele kennis van het vak gehinderd. Ik heb ontzettend veel fouten gemaakt in het begin. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat ze me de kans en ruimte hebben gegeven om de achterkant van de muziekindustrie eigen te maken. Daardoor kon ik na 4 jaar bij Doornroosje aan de slag. Doornroosje was wel een niveautje hoger en het was anders nooit gelukt.” Hoe vind je de balans tussen het runnen van je labels, alle gigs en het programmeren in Doornroosje? Daarnaast heb je ook nog je persoonlijke leven. Wat is je geheim? “Die vraag krijg ik wel vaker haha. Het is niet van de ene op de andere dag zo gegaan, maar door de jaren heen zo gegroeid. Het heeft me veel tijd gekost om te leren programmeren, produceren, DJ-en etc. Door de jaren heen gaan dingen die eerst veel tijd kosten door ervaring een stuk makkelijker en sneller. Oefening baart kunst. Alles wat ik doe heeft op een bepaalde manier met elkaar te maken, zijn als het ware verweven met elkaar en vinden tegelijkertijd plaats. Dankzij de technologie van nu en met name het internet is het veel makkelijker geworden overal te kunnen werken. Ik kan bijvoorbeeld tijdens Roosje kantoortijd werk voor het label doen en ik werk thuis of als ik onderweg ben ook voor Doornroosje. Het hebben van een privéleven is vooral een kwestie van de stopknop vinden en je daar vervolgens aan te houden. Ik heb de neiging door te draven en in het verleden heb ik mijn sociale contacten behoorlijk verwaarloosd. Dat is iets wat ik niet meer wil en heel erg mijn best voor doe.” Hoe staat het met je labels en wat kunnen we nog verwachten in 2017? “De labels lopen al jaren heel steady qua verkoopcijfers, met af een toe een uitschieter naar boven of beneden. Ik zie dat van al mijn activiteiten de labels nog als meeste als mijn hobby project, aangezien er vooral geld bij moet. Ik doe dat echt omdat ik het te gek vind om mooie muziek die in mijn inbox verschijnt met de wereld te delen. Daar is die ziekelijke drang weer haha. Qua nieuwe releases, heb je even? Op Wolfskuil verschijnt binnenkort een single van Marco V’s (jazeker!) ‘Simulated’ in de Bas Amro remix met werkelijk waar schitterend(!) artwork van Studio Another Day, een Secret Weapons EP (part 2) met tracks van Doka, Cadans en Tim Wolff + een remix EP van Shlomo met grote kanonnen (ik hou nog even geheim wie). Op het Ltd sublabel komen prachtige singles uit van Circular Vector Patterns uit Rotterdam, Facebook sensatie HRTL en meer waar ik nu nog niets over kwijt kan. De komende Balans-singles zijn van 3KZ uit Italie en Deep’a & Biri met een Yotam Avni remix. Allemaal vrienden uit Tel Aviv. En alsof het niet genoeg is komt er een nieuwe Trip (Eight Trip) uit in mei en staat er een Tripeo & Doka collab op stapel. Dus dat ;-)” Welke artiest houdt je op dit moment heel erg bezig? (of meerdere artiesten misschien?) “Dat zijn er in mijn geval altijd heel erg veel. Ik hou er over het algemeen niet van 1 iemand uit te lichten, maar ga dat nu toch doen. In januari kwam ik stomtoevallig in een Facebook livestream van de Slowaakse artiest HRTL terecht die op dat moment een 4 uur durende liveset speelde. Hij schijnt dat elke paar weken te doen. Hij blies me echt letterlijk van mijn stoel af, zo mooi. Ik heb hem meteen contact en ben erg blij dat ik hem voor mijn label heb kunnen tekenen.” Je hebt het afgelopen jaar ontzettend veel opgetreden in binnen- en buitenland. Een daarvan was Philip Glass tijdens het Amsterdam Dance Event. Hoe was dat? En wat maakt hem tot een van jouw persoonlijke favorieten? (Of een ander persoonlijk hoogtepunt van het afgelopen jaar?) “Dat was misschien wel het meest bijzondere moment uit mijn carrière. Deze man een ontmoeten was al een hoogtepunt, laat staan met hem het podium te delen en ook nog eens waardering van hem te krijgen. Dat is een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Ik kan niet goed uitleggen wat dat met me deed, soms schieten woorden te kort. Mijn vader draaide toen ik een jaar of 6 oud was altijd zijn albums thuis en ik vond het meteen prachtig. Onder andere zijn platen hebben mij op dit pad gebracht en hem een hand geven was een enorm full circle moment.” Er zijn de afgelopen jaren ontzettend veel organisaties in Nijmegen ontstaan. Wat is jouw perspectief hierop? Is er teveel momenteel of is het juist een aanwinst dat er zoveel mag zijn? Nieuwe mogelijkheden ook voor Doornroosje (Planet Rose)? “Aan de ene kant vind ik dat een fantastische ontwikkeling, hoe meer zielen hoe meer vreugd. De scene is daardoor de afgelopen jaren geëxplodeerd, ook iets waar ik alleen maar blij om kan zijn. Dat heeft wel het gevolg dat we voor mijn gevoel vorig jaar bij fysieke grenzen aangekomen zijn. Er kan niet veel meer bij als het ware. Een complexere scene vraagt ook om meer overleg en afstemming, iets wat het afgelopen jaar ook het een en ander aan spanningen heeft gebracht. Dat is natuurlijk onvermijdelijk na groeistuipen. Je moet leren lopen met die langere benen. Gelukkig gaan we over het algemeen heel vriendelijk, collegiaal en eerlijk met elkaar om in het Nijmeegse, waardoor er geen uit de hand gelopen ruzies zijn ontstaan. Of die zijn mij ontgaan. Wat betreft Doornroosje en Planet Rose heeft het veranderde klimaat ook om een herpositionering gevraagd. Mede door het grote aanbod in de stad, focus ik me meer op de kleine (Paarse) zaal met af en toe uitstapjes naar de grote (Rode) zaal of het hele pand met over een kalenderjaar gezien een lagere frequentie. Dat geeft muzikaal meer vrijheid en hoeft de nadruk niet op grote line ups komen te liggen. Naast Nijmegen is de wereld namelijk ook veranderd en gaat steeds meer om geld, billing, promotionele waarde van een event waardoor grote artiesten moeilijker naar Nijmegen te trekken zijn. Ik ben daar op zich niet zo rouwig om. De nadruk komt nu meer op het feestje zelf dan op de headliners te liggen en dat bevalt me stiekem wel. Daarnaast zijn er nog genoeg gaten in het Nijmeegse dance-spectrum die wij in Doornroosje kunnen vullen en waar we veel mensen blij mee maken. Zo evolueert de dynamische muziekwereld zich constant, accenten worden verlegd en nieuwe ontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo op. En dat is precies wat ik zo leuk en uitdagend vind aan programmeren.” Wat zijn je toekomstplannen voor de komende jaren? Vind je nog steeds evenveel uitdaging in je werk als toen je begon, 16 jaar geleden? “Ik ben niet zo van de meerjarig planning. Ik laat dingen graag op me af komen en probeer er ter plekke mee te dealen. De kracht van het “nu” zeg maar. Toen ik 21 jaar geleden begon met programmeren, dacht ik dat ik het max. een paar jaar zou volhouden. Maar ik doe het nu nog steeds omdat ik het te gek vind. Er zijn constant nieuwe uitdagingen en de muziekwereld is zelfs dynamischer dan ooit. Bovendien heb ik veel verschillende activiteiten waar ik mijn tijd mee vul, waardoor ik van geen van allen verveeld raak. Ik denk dat dat misschien het geheim is waar je eerder naar vroeg: variatie.”
DISKODIP PODCAST #015 Darko Esser BY MAURICE VOGELS De man die al zestien jaar bepaalt welke dance-acts het podium mogen betreden in het Nijmeegse Doornroosje, drie eigen labels runt (Wolfskuil, Balans, Tripeo), een succesvol alterego (Tripeo) heeft en het afgelopen jaar meer gedraaid heeft dan ooit tevoren. Een grote eer dat deze man de eerste Diskodip podcast sinds een tijd op zich heeft genomen. Voor onze nieuwe podcast reeks verwelkomen wij Darko Esser. Om te beginnen, kan je ons iets vertellen over het ontstaan van Darko Esser als DJ en programmeur? Heb je dit altijd al voor ogen gehad of is het “aan komen waaien”? Heb je dan ook een leraar gehad of een voorbeeld waar je het vak hebt geleerd? “Ik had al vanaf heel jonge leeftijd de ziekelijke drang om muziek wat ik mooi en bijzonder vind met mensen te delen. Of ze het willen of niet. Ik ben een fanatiek platenkoper sinds ik 14/15 jaar oud was, en altijd als ik bezoek had wou ik mijn nieuwste aanwinsten laten horen. Er was letterlijk geen ontkomen aan. Tijdens mijn studie begon ik in 1995 als concert DJ in Vera (Groningen), waar ik alle concerten meepikte waar ik maar naartoe kon gaan. In die tijd zat ik diep in de punkscene en speelde ook in punkbandjes. In datzelfde jaar werd ik langzaam maar zeker ook steeds receptiever voor electronische muziek. Via Jean Michel Jarre en Philip Glass kwam ik bij Aphex Twin, The Black Dog, Autechre en Boards Of Canada uit. De stap naar de dansvloervariant volgde het jaar erop, toen ik voor het eerst Roni Size & DJ Krust hoorde en mijn eerste non-stop dansvloer ervaringen meemaakte op obscure techno feestjes op bizarre plekken en kraakpanden. Vanaf toen was er geen weg meer terug voor mij. Mijn gitaar ging aan de wilgen en draaitafels en studio apparatuur kwamen ervoor in de plaats. Ik heb geen mentor gehad die me leerde draaien of produceren en er was in die tijd ook geen Youtube of DJ-cursussen waar je met je problemen terecht kon. Met vallen en opstaan en hopen frustratie heb ik het uiteindelijk onder de knie gekregen. Ik ben altijd een alleseter geweest en draaide naast genre dedicated sets ook hele eclectische sets waar het alle kanten op kon gaan. Niets was me te vreemd. Ik ben nog steeds zo trouwens, alleen word ik al jaren voor meer specifieke sets gevraagd. Ik denk dat wat ik draai minder dan 5% is van wat ik koop en luister. Als programmeur ben ik er als het ware ingerold. Ik werkte naast Vera ook in Simplon. De ‘concurrent’ zeg maar. Ik werkte in beide clubs omdat ik alle concerten op beide plekken wou zien. Door vrijwillig te werken achter de bar bespaarde ik heel veel op concerttickets (en ook op drank), zodat ik meer platen kon kopen. Er zat een hele strategie achter. Het ontging de leiding van Simplon niet dat ik steeds electronischer werd en ze zochten een jonge hond die de dance-programmering wou gaan doen. Ik was toen 19 jaar oud en werd door geen enkele kennis van het vak gehinderd. Ik heb ontzettend veel fouten gemaakt in het begin. Ik ben ze nog steeds dankbaar dat ze me de kans en ruimte hebben gegeven om de achterkant van de muziekindustrie eigen te maken. Daardoor kon ik na 4 jaar bij Doornroosje aan de slag. Doornroosje was wel een niveautje hoger en het was anders nooit gelukt.” Hoe vind je de balans tussen het runnen van je labels, alle gigs en het programmeren in Doornroosje? Daarnaast heb je ook nog je persoonlijke leven. Wat is je geheim? “Die vraag krijg ik wel vaker haha. Het is niet van de ene op de andere dag zo gegaan, maar door de jaren heen zo gegroeid. Het heeft me veel tijd gekost om te leren programmeren, produceren, DJ-en etc. Door de jaren heen gaan dingen die eerst veel tijd kosten door ervaring een stuk makkelijker en sneller. Oefening baart kunst. Alles wat ik doe heeft op een bepaalde manier met elkaar te maken, zijn als het ware verweven met elkaar en vinden tegelijkertijd plaats. Dankzij de technologie van nu en met name het internet is het veel makkelijker geworden overal te kunnen werken. Ik kan bijvoorbeeld tijdens Roosje kantoortijd werk voor het label doen en ik werk thuis of als ik onderweg ben ook voor Doornroosje. Het hebben van een privéleven is vooral een kwestie van de stopknop vinden en je daar vervolgens aan te houden. Ik heb de neiging door te draven en in het verleden heb ik mijn sociale contacten behoorlijk verwaarloosd. Dat is iets wat ik niet meer wil en heel erg mijn best voor doe.” Hoe staat het met je labels en wat kunnen we nog verwachten in 2017? “De labels lopen al jaren heel steady qua verkoopcijfers, met af een toe een uitschieter naar boven of beneden. Ik zie dat van al mijn activiteiten de labels nog als meeste als mijn hobby project, aangezien er vooral geld bij moet. Ik doe dat echt omdat ik het te gek vind om mooie muziek die in mijn inbox verschijnt met de wereld te delen. Daar is die ziekelijke drang weer haha. Qua nieuwe releases, heb je even? Op Wolfskuil verschijnt binnenkort een single van Marco V’s (jazeker!) ‘Simulated’ in de Bas Amro remix met werkelijk waar schitterend(!) artwork van Studio Another Day, een Secret Weapons EP (part 2) met tracks van Doka, Cadans en Tim Wolff + een remix EP van Shlomo met grote kanonnen (ik hou nog even geheim wie). Op het Ltd sublabel komen prachtige singles uit van Circular Vector Patterns uit Rotterdam, Facebook sensatie HRTL en meer waar ik nu nog niets over kwijt kan. De komende Balans-singles zijn van 3KZ uit Italie en Deep’a & Biri met een Yotam Avni remix. Allemaal vrienden uit Tel Aviv. En alsof het niet genoeg is komt er een nieuwe Trip (Eight Trip) uit in mei en staat er een Tripeo & Doka collab op stapel. Dus dat ;-)” Welke artiest houdt je op dit moment heel erg bezig? (of meerdere artiesten misschien?) “Dat zijn er in mijn geval altijd heel erg veel. Ik hou er over het algemeen niet van 1 iemand uit te lichten, maar ga dat nu toch doen. In januari kwam ik stomtoevallig in een Facebook livestream van de Slowaakse artiest HRTL terecht die op dat moment een 4 uur durende liveset speelde. Hij schijnt dat elke paar weken te doen. Hij blies me echt letterlijk van mijn stoel af, zo mooi. Ik heb hem meteen contact en ben erg blij dat ik hem voor mijn label heb kunnen tekenen.” Je hebt het afgelopen jaar ontzettend veel opgetreden in binnen- en buitenland. Een daarvan was Philip Glass tijdens het Amsterdam Dance Event. Hoe was dat? En wat maakt hem tot een van jouw persoonlijke favorieten? (Of een ander persoonlijk hoogtepunt van het afgelopen jaar?) “Dat was misschien wel het meest bijzondere moment uit mijn carrière. Deze man een ontmoeten was al een hoogtepunt, laat staan met hem het podium te delen en ook nog eens waardering van hem te krijgen. Dat is een van de mooiste complimenten die ik ooit heb gehad. Ik kan niet goed uitleggen wat dat met me deed, soms schieten woorden te kort. Mijn vader draaide toen ik een jaar of 6 oud was altijd zijn albums thuis en ik vond het meteen prachtig. Onder andere zijn platen hebben mij op dit pad gebracht en hem een hand geven was een enorm full circle moment.” Er zijn de afgelopen jaren ontzettend veel organisaties in Nijmegen ontstaan. Wat is jouw perspectief hierop? Is er teveel momenteel of is het juist een aanwinst dat er zoveel mag zijn? Nieuwe mogelijkheden ook voor Doornroosje (Planet Rose)? “Aan de ene kant vind ik dat een fantastische ontwikkeling, hoe meer zielen hoe meer vreugd. De scene is daardoor de afgelopen jaren geëxplodeerd, ook iets waar ik alleen maar blij om kan zijn. Dat heeft wel het gevolg dat we voor mijn gevoel vorig jaar bij fysieke grenzen aangekomen zijn. Er kan niet veel meer bij als het ware. Een complexere scene vraagt ook om meer overleg en afstemming, iets wat het afgelopen jaar ook het een en ander aan spanningen heeft gebracht. Dat is natuurlijk onvermijdelijk na groeistuipen. Je moet leren lopen met die langere benen. Gelukkig gaan we over het algemeen heel vriendelijk, collegiaal en eerlijk met elkaar om in het Nijmeegse, waardoor er geen uit de hand gelopen ruzies zijn ontstaan. Of die zijn mij ontgaan. Wat betreft Doornroosje en Planet Rose heeft het veranderde klimaat ook om een herpositionering gevraagd. Mede door het grote aanbod in de stad, focus ik me meer op de kleine (Paarse) zaal met af en toe uitstapjes naar de grote (Rode) zaal of het hele pand met over een kalenderjaar gezien een lagere frequentie. Dat geeft muzikaal meer vrijheid en hoeft de nadruk niet op grote line ups komen te liggen. Naast Nijmegen is de wereld namelijk ook veranderd en gaat steeds meer om geld, billing, promotionele waarde van een event waardoor grote artiesten moeilijker naar Nijmegen te trekken zijn. Ik ben daar op zich niet zo rouwig om. De nadruk komt nu meer op het feestje zelf dan op de headliners te liggen en dat bevalt me stiekem wel. Daarnaast zijn er nog genoeg gaten in het Nijmeegse dance-spectrum die wij in Doornroosje kunnen vullen en waar we veel mensen blij mee maken. Zo evolueert de dynamische muziekwereld zich constant, accenten worden verlegd en nieuwe ontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo op. En dat is precies wat ik zo leuk en uitdagend vind aan programmeren.” Wat zijn je toekomstplannen voor de komende jaren? Vind je nog steeds evenveel uitdaging in je werk als toen je begon, 16 jaar geleden? “Ik ben niet zo van de meerjarig planning. Ik laat dingen graag op me af komen en probeer er ter plekke mee te dealen. De kracht van het “nu” zeg maar. Toen ik 21 jaar geleden begon met programmeren, dacht ik dat ik het max. een paar jaar zou volhouden. Maar ik doe het nu nog steeds omdat ik het te gek vind. Er zijn constant nieuwe uitdagingen en de muziekwereld is zelfs dynamischer dan ooit. Bovendien heb ik veel verschillende activiteiten waar ik mijn tijd mee vul, waardoor ik van geen van allen verveeld raak. Ik denk dat dat misschien het geheim is waar je eerder naar vroeg: variatie.”